Bir Multeci Kampindan Anilar

Fotografçının en zevkli ani

2005-11-27T06:24:00.000-08:00

caption

Iste ben.. Ve cektigim en guzel fotograflardan birini cekerken..

Cocuk Olmanın En Mukemmel Yani

2005-11-27T06:18:00.000-08:00

caption

Multeci kampinda da eglenilir.. Nasil mi? Cocuk olarak..

Babaya Son Veda

2005-08-15T22:41:00.000-07:00

Multeci kampinin yollarinda yuruyerek babasini gommeye giden 3 yasinda bir kiz cocugu gordunuz mu siz hic? Ben gordum bugun.. Bir eli ablasinda diger eli siyahlar giyinmis baska birinde ziplaya ziplaya gidiyordu. Onunde yuruyen kapkara giysili aglayan ordunun en arkasinda hicbir seyin farkinda olmadan yuruyordu. Ve onun seneler sonra hatirlayamayacagi o ana ben tanik oldum.. Oylece izledim, bana baktiginda el salladim yarim yamalak gulumseyerek, utangac bir tavirla bakti ve kafasini cevirdi ve ziplayarak yurumeye devam etti. Kapkara giysili bir insan ordusunun arkasinda yuruyen mavi paltolu sevimli bir kiz cocugu.. Seneler sonra kendisine o gun anlatildiginda bugun ziplayarak yuruyen mavi paltolu kizi hatirlamayarak uzulecek, hic hatirlayamadigi babasini merak edecek belki de kimbilir.

`Keske` dedim aglayan siyahli orduyu gordugumde, keske hepsi onun kadar rahat olsalar ve dusunmeseler, o kadar aci cekmeseler, ama olmuyor iste.. Dusunsenize rengarenk kiyafetlerle ziplayarak yuruyen insanlar.. Hicbir seyin farkinda olmadan, acisiz, son bir veda etmeye giden insanlar.. Keske hepimiz cocuk olsak ve her yere ziplayarak gitmeyi becerebilsek..

Bugun Bir Kopek Oldu Hollanda da

2005-08-12T22:47:00.000-07:00

Odadan cikmadan once acik kalmis olan televizyona soyle bir bakarken haberlere denk geldim, ekrandaki sokakta yatan kopegin neden haber oldugunu sordum arkadasima ve tercume etmesini istedim. Haberde sokakta olu olarak bulunan kopekten bahsediliyordu. Merak ettim ve iyi anlayamama ragmen haberleri sonuna kadar izledim fakat dun gece buraya gelirken trenin altinda kalarak olen multeciden ya da onun geride biraktigi ailesinden kimse soz etmiyordu.

Kafamda dolasan onca dusunceyi yatistirmak, biraz sakinlesmek icinn cocuklar icin hazirladigimiz discoyu duyurmak icin hazirladigimiz kagitlari dagitmaya basladim kampta. Elimdeki kagitlardan birini asmaya calisirken karavanlardan birinden bir kadin ve dun gordugum yeni cocuklar cikti. Onlara eslik etti karavandan yola kadar, uc tekerlekli bisikletlerine binip yanimdan gectiler, buyuk olani gulumsedi bana oylece, gulumseyerek karsilik verdim ben de sadece. Onun kadar icten gulumseyemedim cunku onun bilmedigi seyi ben biliyordum. Babasi olmustu ve karavanda olmamalari, aglayan annelerini, ablalarini,buyuk babalarini gormemeleri gerekiyordu.

Elimde kagitlarla yurumeye devam ettim, camasir yikanan odanin yanindan gectim ve arka yoldan donmeye karar verdim ana bahceye. Elimde kagitlar yururken onu insan dolu olan bir karavan ve aglayan ufak bir kiz cocugu gordum. O an kendimi garip bir filmin uzuntulu bir sahnesinde oynayan biri gibi hissettim. Elimde aksamki discoyu haber veren kagitlarla bakakaldim oyle. Gulumsemeye calistim, aglamayi kesti, bana bakti ama gulumsememe karsilik alamadim.. Elime kagitlarimi aldim ve geldigim yere geri dondum. Aksamki discoyu iptal ettik..

Bir kopegin hayatinin bir multecinin hayatindan daha onem tasidigi sevgi dolu yerden iyi geceler herkese...

Kacarken Olmek

2005-08-11T22:37:00.000-07:00

Her gun daha da gariplesiyor burasi. Yasadiklarimin hepsini daha anlatmamisken yenileri ekleniyor ve tepki veremiyorum artik duyduklarima. Sadece dinliyorum ve susuyorum. Dun gece yarisi kampta olmasi gereken, diger kamplardan birinden tahliye edilen bir aile bugun kampa geldi. Cocuklar ortama alismak icin ortalarda kosturmaya, kendilerine ellerini uzatan yasitlarina alismaya basladilar. Ama kampa gelirken yolda kaybettikleri seyin daha farkinda degiller daha.

Dun gece kampa gelmek icin tahliye edildikleri diger kampin oldugu yerden trene yetismeye calisirken babalarinin trenin altinda kalarak oldugunu daha bilmiyorlar. Babalarinin daha sonra gelecegini saniyorlar muhtemelen ya da daha farkinda degiller neler olup bittiginin. Parkta dolanip duruyorlar sadece. Yeni oyun parkina ve arkadaslarina alismaya calisiyorlar. Anlasilan yeni tasindiklari karavanin icinde neler olup bittigini daha bilmiyorlar ya da anlayamiyorlar.

Guvenli bir hayata kacarken olmek. Daha tezat bir sey olabilir mi ben de bilmiyorum. Evini, gercek hayatini, arkadaslarini, her gun yurudugu yollari, alisveris ettigi marketi, komsularini ve daha bir cok seyi birakip sadece guvenli bir hayata kavusmak icin kacarken olumle karsilasmak.. Hayat ne kadar adil siz dusunun..

Bugunluk bu kadar. Sadece uyumak istiyorum, dusunmemek ve uyumak, ellerimi yastigimin altina basimi da uyku tulumumun icine sokup uyumak istiyorum. Baska hicbir sey duymadan, konusmadan, gormeden...

Iyi Geceler

Oyunlar

2005-08-11T06:40:00.000-07:00

caption

Bunu ben cekmedim.. Kampta calisan gonullulerden birinin sonradan bana yolladigi fotograflardan birisi..

Oyunlarin Amaci

2005-08-10T14:38:00.000-07:00

Hareketsizligin icinde sakli olan garip ve rahatsiz edici karmasa basladi yine.. Uykusuz ve yorgun hissediyorum.

Dun oglen Gabriella` nin kardesleri ve annesiyle hic karsilasmadiklari bebeklerinin cenazesine gittigi ani gordugumden beri halsizim. Belki de dolaplarinda bulabildikleri kiyafetlerden yaratmaya calistiklari siyah yas kiyafetlerinin siyahligi coktu icime. Karsidan gelen simsiyah giyimli, gozlerini aglamamak icin kirpistirip duran cocuk manzarasi hic de reklamlarda ya da filmlerde gordugum renkli kiyafetlerle kosusturup duran kahkahalar atan cocuklara benzemiyorlardi..

Cocukluk her seyi kendine yakistirir, sacma oyunlari, sacma hareketleri, sacma sapan cigliklari, sesleri, komik kiyafetleri.. Ama bunu yakistiramamisti kendine iste..

Gittiler.. Gomduler hic karsilasamadiklari kardeslerini ve geri donduler. Bebegin babalarindan kendilerine kalan son emanet oldugunu dusunmus olmalilar ki bebegi giydirip, fotografini cekip oyle gommusler. Fotograf karavanin icindeki ufak televizyonun ustunde duruyor su anda.. Annesi her fotografa baktiginda bebeginin uyurken cekilmis fotografi oldugunu dusunuyor simdi.. Hayat ne garip degil mi?

Kaldiklari yerden devam ediyorlar simdi hayatlarina.. Tek yenilik kucuk televizyonun uzerinde duran uyuyan bebegin fotografi.. "Inadina yasamak" dedikleri bu olmali.

Bugun oyunlarimiza katildilar Gabriella ve ufak kardesi Millia.. Cocuklugun en guzel yanlarindan birisi de bu iste. Uzuntulerin sorunlarin butun cozumu oyunlarda bulunuyor. Dudaklari hafif disariya bukulmus, gozleri sis, biraz hircin, biraz sinirli de olsa katildilar bugun oyunlara.

Ama onlari izlerken hep bir soru vardi kafamda: "Eger oyunlar cocuklari guldurmek icin varsa Gabriella ve Millia neden gulmuyorlar?" Cevabi belki de her ikisinin de artik benden cok daha buyuk olmasinda sakli. Yaslarimiz degil yasadiklarimiz karsilastirilirsa ikisi de benden yas yas daha buyukler ve belki de bunun olgunlugu var uzerlerinde.

Milia..

2005-08-10T02:35:00.000-07:00

caption

Iste Milia Gabriella' nın ufak kardeşi... Yuzundeki ifadenin nedeni mi.. Biliyoruz hepimiz sanırım..

Yedek Anlar

2005-08-10T00:33:00.000-07:00

Sait` i gordum bu sabah. Gecen sene ben ayrildiktan 1 hafta sonra onay alip yakinda bir eve tasindiklarini duymustum..

Sabah cocuklari oynanacak olan oyuna hazirlarken bir yanimda elimi her bos buldugunda kimseye kaptirmayan 3 yasindaki koca mavi gozleri, kirmizi tombul yanaklariyla Jasmine, bir yanimda bir seyler sorup duran cocuklarla dururken karsimda gordum Sait`i. Gecen sene butun oyunlarda kavgalar cikartip surekli bir seylere zarar verdigi icin yildizimiz buradaki son geceme kadar pek barismamisti. Veda partisinde karanlik bir koseye kactigim bir anda gelip sessizce kucagima basini koymus ve saclarini oksarken uyuyakalmisti babasi gelip de kendisini alana kadar. Hani bazi anlar olur da birinin tek bir hareketi insanin icinde garip bir seyleri hareketlendirir, bir seyler kalbinin yanindan bir yerlerinden akip gider ya.. Ve o hareket ve o duygu en alakasiz zamanda bir sekilde kendini yine size hatirlatir ya.. Kendimi kotu hissettigim her an senelerdir biriktirip sakladigim o anlardan bir tanesini cikartir kendime hatirlatir mutlu olurum sonra da aldigim yere koyarim o ani.. "Yedek An" larimdir onlar benim. Iste o geceki an da benim yedek anlarima bir tanesini eklemisti ve butun sene boyunca en alakasiz zamanlarda yardimima kosmustu. Ama ben sadece benim icin ozel oldugunu sanarken yanimda duran arkadasima "gecen sene discoda kafami severken uyumustum kucaginda Eda` nin" dedi.. Evet o an bir tane daha yedek ana sahip oldum iste.. 11 yasindaki Sait bana kendisinden olan ikinci yedek animi verdi belki de farkinda olmadan..

Iste Jasmine..

2005-08-10T00:30:00.000-07:00

caption

Var mi boyle bir sey?

Bu Sabahlarin Bir Anlami Olmali

2005-08-09T11:32:00.000-07:00

Sabahlarin bir anlami olmadigi yerden gunaydin herkese..

Bir zamanlar oyle bir sarki vardi.. Hala vardir muhtemelen ama en azindan o zamanlar oldukca populerdi.. "Bu sabahlarin bir anlami olmali" diye..

Burada sabahlarin bir anlami yok.. Sadece uyaniyor insanlar ve gunu gecirmek icin kendilerine ugraslar buluyorlar.. Bilardo salonuna girip saatlerce oyun oynuyorlar ya da gelip bizi cocuklarla oyunlar oynarken izliyorlar.. Kimi de kamp icinde saatine 50 cent odenen islerde calisiyor..

Disaridan cim bicme makinesinin sesi geliyor.. Cocuklar hala karavanlarindalar muhtemelen..

Yazdiklarimin ne kadar anlamsiz oldugunu basa donup de okudugumda anliyorum.. Ama daha anlamli bir seyler yazmak gelmiyor icimden.. Cunku sabahlarin hicbir anlami yok burada..

Bir Oyun Karesi..

2005-08-09T06:59:00.000-07:00

caption

Gönüllüler ve cocuklar oyun oynarken.. En sağ: Diğer kamp lideri: Liza, En sol: Italyan Gonullumuz Antonio

Iste Unlu Park

2005-08-09T06:20:00.000-07:00

caption

"'AMA""...

2005-08-08T22:52:00.000-07:00

22.23 olmus saat farkina varmadan.. Kamptaki cocuk cigliklari yerini buyuklerin sessizligine birakti.. Bir seyler atistirip internete geldim ben de. Bir seyler yazmak anlatmak istiyorum ama becerememekten hissettiklerimi basite indirgemekten korkuyorum.. Yine de zihnimde dolaniyor basbelasi kelimeler ve cumleler..

Cuma gecesi cocuklar icin hazirladigimiz disco cikisinda karsilastigim adami gordum bugun yine.. Oyle dolaniyordu ortalikta.. Gormedi beni.. Belki gorse de hatirlamazdi cunku benimle konustugu gece sarhostu.. Sarhosluk.. Icmenin en anlam kazandigi yer burasidir sanirim.. Unutabilmek ya da tukenen sabirlari yeniden kazanabilmek icin.. Tek farki eglenmek icin degil unutmak icin dusunmemek icin icmeleri..

Cuma gunu disconun bitmesine az bir sure kala iceride bunalip disari ciktim biraz hava almak icin.. Disarida duran gonullu calisanlarla ve diger cocuklarla konusurken karsidan siyah beyaz bir kovboy filminden kacmis gibi gorunen zenci bir adam geldi bir seyler soyleyerek bana dogru.. Hollandaca anlamadigimi ingilizce konustugumu soyleyince bana '"fransizca konusmuyorsun tabii"' gibi bir seyler soyledi.. Fransizca cevap verdim soyledigine.. Oyle kaldi once.. Sonra karsima gecti ayakta ve uzun zamandir icinde biriken her seyi anlatmaya basladi.. Sanki bekledigi an gelmisti.. Birisi ona anlat artik demisti...

O da anlatti.. Senelerdir goremedigi fransa" da yasayan oglunu ve karisini anlatti.. Anlattiklarina bir de 15 yasinda guzel suratli bir cocugun fotografini ekledi cuzdanindan cikartip.. Sonra gozleri dolu dolu fotografi optu ve yerine geri koydu... Dinledim sadece.. Fotografa baktim bir seyler soylemeye calistim ama susturdu beni.. '" Sus soyleyecek bir seyin yok biliyorum soyleyeceklerinin hepsi anlamsiz benim icin"' dedi.. "'Ama"' dedim ve kelime oyunlariyla bir seyler soylemek istedim ama yine susturdu beni.. "'"'Ama"' dan sonra gelen butun cumleler anlamsizdir"' dedi... Gulumsedim ben de sadece.. Yine o konustu sonra.. "'Bana bu kadar icten ve guzel gulumsedigin icin tesekkur ederim"' dedi.. Iltifatina yine gulerek cevap verdim.. Evet yine kelimelerim bitmisti ve benim silahim olan kelimeleri bana karsi kullanarak beni susturmustu..
Tek ihtiyaci olan seyin ana dilini konusmak oldugunu anladigim zaman sustum.. Dinledim.. Ben dinledim o anlatti.. Aralarda durmadan "'S-I-K-I-L-D-I-M'' diyordu.. 'Bir seyler soylemeye calisip "'anliyorum cok iyi anliyorum"" dedigimde, "'sikilmak nedir sen biliyor musun?'" diyordu.. Hayir bilmiyorum diyemedim.. Hayir benim bildigim sikilmak sadece simarik sikilmalar diyemedim.. Sadece sustum ve gulumsedim.. Kendini konusmaya oyle kaptirmisti ki aralarda flamancayla karisik bir seyler soylediginde kendisini uyardigimda "'lutfen susturma beni kendi dilimi konusmayi ve beni boyle dinleyen birine bir seyler anlatmayi cok ozlemistim"' deyip konusmaya devam ediyordu.. Iyice anlasilmaz oldugundaysa "'bosver oyle konusuyorum iste ozlemisim dilimi"' diyordu.. Ana dilinden nasil koptugu kimi zaman konusurken flamancaya donmesinden ve farkina bile varmamasindan anlasiliyordu...

O konustu ben dinledim.. Aralarda konusmaya calistim ama cumlelerim hep "'AMA"' ile basliyordu.. Her defasinda usanmadan susturdu beni.. Sadece anlamli bir kac cumle kurmayi becerebildigimde dinledi ve yanit verdi..

O konustu ben dinledim.. 10 senedir o kamptan o kampa nasil gonderildigini ve sonunda buraya nasil geldigini dinledim.. Gecen hafta olen babasinin haberini yeni aldigini ogrendim.. 48 yasinda oldugunu ogrendim.. Cocugunu deliler gibi ozledigini ogrendim.. Kampta tek basina yasadigini ogrendim.. Yapacak hicbir seyi olmadigi icin her gun kilometrelerce kostugunu ogrendim.. Ama sadece ogrendim.. Anlayamadim.. Yasadiklarini hissedemedim...

Konustu.. Durmadan konustu.. Aralarda ellerimi ellerinin arasina alip tesekkurler edip optu.. "Keske senin gibi bir kizim olsaydi" dedi... Cocuklar icin orada oldugum icin tesekkur etti.. Karsisina cikip gulumsememle onu mutlu ettigim icin tesekkur etti.. Ve daha kelimelere dokemedigim binlerce neden bulup bana tesekkur etti...

Tesekkur etmesine gerek olmadigini cunku tesekkurluk bir seyler yapamadigimi soyledigimde susturdu yine beni.. Iste bunu yapiyorsun sen dedi ve ortadakahkahalar atip, cigliklar atarak dolanan cocuklari gosterdi...

1 saatlik konusmamiz bittiginde bana yeniden tesekkurler etti..

Oyle bir geceydi iste o gece de.. Cocuklarin dalga gectigi, geceleri icip sarhos olan ve ortalarda gezinip insanlarla konusmaya calisan adam bana hikayesini anlatti..

Ama..... Amasi yok.. Ama" dan sonra gelen butun cumleler anlamsizdir cunku...

Beklenen Bebek Gelmedi...

2005-08-08T11:38:00.000-07:00

Her gun yeni olaylarla uyaniyorum burda ve her gece yeni olaylarin etkisiyle basimi yastiga koyup uyumaya calisiyorum.. Sabahleyin uyandigimda gece onlari dusunurken uyuyabildigime sasiriyorum..

Beklenen bebek gelmedi.. Gabriella'" nin kardesi dun sabah oldu... Annesini apar topar hastaneye goturduler ve son umut olan bebegi aldilar karnindan.. Olen sadece bebek degil butun ailenin umudu oldu gorunuse gore.. Cocuklar yasadiklarinin sokundan tepki vermeyi unutmus halde ortalarda dolaniyorlar.. Ne yapmaya calisirsam calisayim hic bir sey babalarinin onlara son emaneti olan ufak bebegi getiremiyor.. Caresiz kaliyorum.. Gozlerim doluyor, dudaklarimi isiriyorum, '"onlar aglamiyor benim hic aglamamam lazim"' diye dusunup basimi baska tarafa ceviriyorum ya da yanlarindan uzaklasiyorum dudagimi sag uste dogru kaldirip yalandan gulumseyerek...

Dun anneleri hastanedeyken karavana cocuklarin yanina gittim.. Ufacik karavanin oturma odasi denilen bolumunde oturmus sacma sapan resimler yapiyolardi.. Gabriella" nin 15 yasindaki ablasi Zara evin annesi rolunu ustlenmis kollarini kavusturmus oturuyordu sessizce.. O an dillerini konusamadigim icin mutlu oldum.. Cunku ne kelimeler ne de cumleler onlari ikna edebilirdi.. Sessiz kalmamin sebebini dillerini iyi bilememem oldugunu sandilar ama aslinda daha fazlasiydi.. Dillerini konusabilseydim de kelimelerle oynamaya ve onlardan teselli verici uyduruk mutluluk cumleleri yapmaya halim yoktu.. Dudaklarimi isirmaktan konusabilirmiydim bilmiyorum zaten...

Beklenen bebek gitti.. Belki de daha hic taniyamadigi babasinin yanina gitti.. Masallara inanmak istiyorum ve bebegin yukaridan babasinin kucaginda hic taniyamadigi ailesini izledigini hayal ediyorum..

Bir olay anlatmak isterken yenileri geliyor.. Cuma gecesi cocuklar icin duzenledigimiz disco bitisinde disarida beni yakalayan ve senelerdir ana dili olan fransizcayi konusamamis olan adamdan, kendiyle dilini konustugumda verdigi tepkilerden, ellerimi defalarca opuslerinden bahsetmek istiyorum ama kelimelerim bitiyor.. Sadece gozumun onune ellerimi defalarca opusu ve defalarca tesekkur edisi geliyor.. Sadece kendi dilini konusabildigim icin.. Sadece ana diliyle anlattigi problemlerini dinleyebildigim icin ettigi tesekkurler, sevgi dolu bakislar.. Ve ettigi onlarca iltifatlar geliyor aklima.. Ama kelimeleri kullanarak anlatamiyorum.. Belki baska zaman denerim.. Belki kafami toparlayabildigim bir ara kelimeler eski guclerine kavusurlar ve ben de onlari kullanarak cumleler kurmayi becerebilirim..

Internet odasina kactim cunku Gabriella" nin kendinden 4 yas ufak kardesi Millia bisikletiyle ortalarda dolaniyordu.. Yanina gitmek istemedim.. Buraya kactim ben de.. Kelimeler yine beni koruyamadi... Ya da daha babasinin gitmesine alisamamis cocuklarin bekledikleri ufak bebegi kaybettikten sonra hissettiklerini anlamama yardimci olamadilar..

Beklenen bebek gitti iste.. Masallara inanmak istiyorum tum gucumle ve bebegin babasinin kucaginda bebek cigliklari atarak asagidaki ailesini izledigini goruyorum....

Ama gercekci olmami ogutleyip duran yetiskin yanim bir yandan beni durtuyor ve '"gercekci ol Eda, iste hayat bu'" diyor....

Iste bir gun daha basliyor burda..

Gunaydin herkese.. Bulutlarin uzerine bakin bugun disari ciktiginizda.. Belki bebecik ve babasi oralardadir...

UZAKLAŞ

2005-08-08T10:09:00.000-07:00

caption

Öylesine bir oyundan öylesine bir kare..

Kucuk kuaförler

2005-08-08T10:00:00.000-07:00

caption

Nasil da mesguller.. Belcikali gonullumuz Suryani' nin sacini yaparken.. 3 kucucuk el..
Bir sonraki fotoda da bana yaptiklari model var...:)

Yagmur..

2005-08-05T11:21:00.000-07:00

Yagmurla beraber uyandim yine.. Disarisi buz gibi.. Cocuklar daha ortaliklarda gorunmuyorlar.. Dun gece gec gittiler karavanlarina.. Genclik merkezi diye bir yer var kamp icinde.. Ufak bir oda.. Icinde kanepeler ve televizyon ve bir kac tane de oyun var.. Dun gece film kiralayip orda cocuklarla izledik.. Korku filmi izlemek istedikleri icin 12 yas altini odaya alamadik.. Kapinin onundeki kalabalik izlemeye degerdi gercekten de.. Hepsi kendilerine buyuk bir haksizlik yapildigini dusunerek dudaklarini bukmus kilitli kapiyi acmaya calisiyorlardi.. Kimi de ufacik boyuna ve daha bebeklikten yeni cikmis oldugu kolayca anlasilan suratina bakmadan 12 yasinda oldugunu iddia ediyordu.. Haftaya da onlarin film izleme zamani oldugunu o zaman da 12 yasindan buyuklerin giremeyecegini anlatip kapiyi kilitledik.. Bir sure sonra dayanamayip disariya ciktim hala orada olup olmadiklarini gormek icin.. Umutsuz 4 tanesi oyle oturuyordu kapida.. Kapi acilinca umutla bana baktilar.. Kapiyi arkamdan kilitledigimi gorunce yine dudaklarini buktuler.. Yanlarina oturdum duvarin ustune.. Ve kizlar hemen bir ust duvara tirmanip dudaklarini bukerek "'eda eda"' demeye basladilar.. Burada cocuklarin daha ust seviyede olabilecegi bir yere oturmak tehlikeli oldukca.. Kizlar saclarla oynamayi ve yaptiklari saclarla hava atmayi cok seviyorlar.. Sacinizi yaptiklari zaman o sac modeliyle bir sure ortalikta dolanirsaniz bununla gurur duyuyorlar, mutlu oluyorlar.. Kafamda 6 tane acemi ufacik el bir seyler yapmaya calisirken cektigim aciyi tarif edebilirmiyim ben de bilmiyorum. Arada dayanamayip ses cikarttigimda da '"sorry sorry Eda"' deyip egilip opuyolar.. Dayaniyorum ben de aciya ragmen az sonra ortaya cikacak sahaseri aynada gorebilmenin zevkini kacirmamak icin..

Degmemis mi o kadar aciya?:)

2005-08-05T10:14:00.000-07:00

send

Iste minnacık ellerin yaptigi sac modeli.. Degmemis mi sizce de o kadar aciya:)?

Loretta

2005-08-04T06:51:00.000-07:00

caption

Daha sirin bir sey gormus muydunuz?

Basitlestirmeyi Becerebilmek..

2005-08-03T11:12:00.001-07:00

Karanlik butun kotulukleri kapatir derler.. Ama burda tam tersi.. Karanlik coktukce ilginc bir sessizlik cokuyor koca kampa da.. Cocuklar karavanlarina cekiliyorlar, bazi buyukler hemen bizim odamizin onunde olan parkta banklara oturup sigaralarini iciyorlar ve kimi zaman sessiz duruyorlar kimi zaman alcak seslerle konusuyorlar.. Onun disinda tek hareket eden tek sey ruzgardan sallanan salincaklar oluyor.. Ve etraftaki tek ses de tabii ki salincaklarin yaglanmamis zincirlerinden gelen sesler.. Karanlik olunca daha da garip bir perde cekiliyor kampin ustune.. Kelimelerle analtamiyorum.. Yasamak ve gormek lazim sanirim..

Bugun cocuklar lunaparktalardi.. Biz gitmedik, burada kalip yarin ne yapacagimizi planlamamiz gerekiyordu, sabah da kampin doktorlariyla toplantimiz vardi.. Toplanti da doktorun asistani konusurken bir turlu konsantre olamadim.. Tam arkasinda duran " onay alamamak ve ulkenize donmek dunyanin sonu degil bunu unutmayin"' yazili koskoca afise takildi kaldi gozlerim.. Bazi seyler ne kadar basitlestirilebiliyor bunu dusunuyordum yine.. Onay alamamak ve ulkenize gonderilmek dunyanin sonu degil... Kime gore, neye gore? Afisin altindaysa geri donerken ne yapmalarini ogrenmeleri icin basvurmalari gereken kurumun adresi vardi... Bu kadar basit iste.. Sut reklami yapar gibi ya da cikolata reklami yapar gibi garip afislerle insanlari basit sozlerle ikna etmeye calisiyorlar... Her seyin basitlestirilmis hali var bu kampta.. Basitlestirilmis hali var ama sadece kampta calisanlar ve de devlet icin basitlestirilmis hali var.. Belki de vicdanlarini rahatlatmalarinin tek yoludur bu kimbilir...

Bugun cocuklari cok goremedim.. O yuzden de butun gunlerden biraz daha rahat gecti bugunum sanirim.. Ama planlanmasi gereken bir suru sey var.. Ya da ben kafami dagitabilmek icin kendime isler cikartiyorum ben de bilmiyorum..

Yarin yeni bir sabaha uyanacagim ve cocuklar yine burada olacaklar.. Onlara hala burada olduklarini unutturabilmek icin bir seyler planlamamiz gerekiyor simdi.. Ne kadar da basitlestirilebiliyor bazi seyler degil mi? Burda ogrenmeye basladim sanirim bunu..

Unutmayin 10 senedir gitmediginiz ve bir aksam butun esyalarinizi bile toplayamadan kacip geldiginiz ve cocuklarinizi diliyle buyuttugunuz ulkeyi terketmek dunyanin sonu degilmis...

Edo-Markelo

Meraba..Ben Çocuk..

2005-08-03T06:47:00.000-07:00

caption

Ne denir ki..Şu bakişlarin üstüne.. Bana ''neden onlar?'' diye soranlar için bu fotoğraf..

Kafamiz Karisti

2005-08-03T04:34:00.000-07:00

caption

Loretta&Ben..

Kafamiz cok karisiyor bu yerde..

Tezatlik Oyunu

2005-08-02T10:58:00.000-07:00

Birbirine ters kelimeleri ayni cumle icinde kullandigim zaman bir seyleri daha acik anlatabildigimi dusunurum hep.. Siyahla beyazi ya da iyiyle kotuyu ayni cumle icinde kullanip da bir seyleri gostermeye calismak gibi bir seyler iste.. Tezatligin dayanilmaz cekiciligi..
Burada da hayat butun tezatligiyla devam ediyor.. Mutsuzlugun icinde mutlu olaylar oluyor..

Ogleden sonra cocuklari arka tarafta bulunan buyuk cim alana goturduk.. Yakar top benzeri bir seyler oynamak icin.. Toplam 40-50 cocuk vardi ve 10-15 tanesi 3-6 yas gurubuydu.. Oyuna karismaya calisirken ki suratlarini izlemek her seye degerdi sanirim.. Tezatlik oyununu kullanirsak: Sevimliligin icinde huznu izlemek gibi bir seydi.. Buradaki cocuklarin hic birine normal cocuklara baktigim gibi bakamiyorum.. Onlarin ne olup bittigini bilmemeleri veya en azindan anlamamalari beni rahatlatsa da icimde bir seyler aciyor.. Hani salincaga binince hizli sallanirken havaya baktiginda insanin icinde garip bir seyler olur ya.. Iste bunlari dusunerek onlari izledigimde ayni his oluyor icimde.. Yine ayni hissi durdurmaya calisirken 3 yasindaki esmer tombul bir cocugun shht shhtt dedigini duyup kendime geldim, dusmek uzere olan pantalonunu cekmem icin yanima geldi, pantalonunu duzelttim kosa kosa oynamayi bile bilmedigi oyuna geri dondu, kalabaligin arasina karisti... Cimlerde oturup kaldim oyle.. Ufak cocuklarin oyunda amacsizca ortalarda kostuklarini gorunce odaya cikip bugun onlar icin aldigim yuz boyama kalemlerini almaya gitmeye karar verdim.. Yolda karsidan tanidik birinin bana dogru kostugunu gordum... Kostu ve boynuma sarildi simsiki... Gecen sene burada olan daha dogrusu 8 sene bu kampta yasamis olan ufakliklardan biriydi.. Mirai, 11 yasinda; masmavi hareli gozleri, tupturuncu upuzun saclarina bakarken kendisine hayran olmamak mumkun degil.... 2 hafta once tasindiklari evlerini anlatti bana.. Annesinin ev isleriyle nasil mesgul oldugunu anlatirken bile gozleri parliyordu.. Ve ikide bir " ev cok buyuk eda'" deyip duruyordu..
Bir gunlugune gelmis buraya benim geldigimi duyup da..

Oyun bittikten sonra butun cocuklari toparlayip sinifa resim cizmeye girdik.. Ve tahtada tek bir sey yaziliydi.. "'Ruyanizi Cizin"'... Hepsi cizdi... Cogu ev cizdi.. Ustune adini yazdi.. Kimi melek oldu bulutlarin ustunde, kimi de sadece kalplerle ismimi ve diger gonullulerin isimlerini yazdi bir seyleri gosterebilmek icin...

Iste oyle bir seyler... Daha anlatacak cok sey var ama kelimelerim yetmiyor.. Koskoca bir salincaga binmisim de basimi donduren bir hizda sallanirken havaya korkmadan bakiyormusum gibi geliyor burdaki her gun bana..

Bugun gecen sene surekli yanimda dolanan ve benimle giydigim south park tshirtinden ortaya cikan ortak zevkimizi surekli konusan ufak bir kizdan haber aldim.. Dominique.. Ailesiyle beraber kesinlikle kabul edilmeyen ve ulkelerine donmeleri istenen multecilerin oldugu kampa gonderilmisler.. Ve bana gitmeden once haber birakmis arkadasiyla... "South Park kizi onu cok ozledi soyleyin ona ve goremedigim icin onu cok uzgunum'" demis.. Arkadasi bana bunlari soylerken ben tabii ki ona soylemek istediklerimi soyleyemedim.. "'Asil ben uzgunum Dominique, baska bir yerde baska bir sekilde dogmadigin icin ve benim kadar sansli olamadigin icin ben ozur dilerim demek istedim.. En onemlisi de bir seyler yapamadigim icin ozur dilemek istedim.. Ama ben bunlari yazarken kimbilir nerelerde uyumaya calisiyor Dominiqe..

Dun basket sahasinin yaninda cocuklarla bayrak yakalama temali garip bir oyun oynarken diger kamp lideri Liza yanima geldi ve elime bir ekmek bicagi verdi.. Oyle kalakaldim.. Cocuklardan birinin elinden aldigini soyledi ve ne yapmasi gerektigini sordu.. O an her soruya cevap verebilirdim ama veremedim.. Cocuklari buldum gidip.. Neden bicakla oynadiklarini sordum.. Cimlerde bulduklarini soylediler.. Kampin polisine goturdum bicagi.. Cimlerde buldugumu soyleyip verdim.. Tesekkur ettiler ve iyi yaptigimi cunku son zamanlarda intihar etmesinden korktuklari 5 insan oldugunu ve onlarin bicagi oraya saklamis olabilecegini anlattilar... Dinleyip ciktim kapidan.. Insan hayatinin en basitlestirilmis hali bu kamp olmali.. Ya da degerin, insan haklari kavramlarinin yaninda deger vermeme, basitlik dersem yine tezatlik oyunumami donmus olurum bilmiyorum..

Kafam karisik yine ama etrafimda en az 50 tane gulumseyen cocuk vardi bugun.. Gulumsemenin insana en iyi geldigi yerlerden biri burasi.. Egilip minnacik tozlu ellerini avuclarimin icine alip gozlerine baktigimda gozlerinin parlamasinda kendimi goruyorum.. Iste o an da salincaktan inip de kendimi rahatlamis hissettigim an oluyor.. Icimdeki o garip his gidiyor..

Gece oldu.. Yorgunluktan gozlerim kapaniyor.. Ve salincak yavasliyor biraz.. Sanirim bu gecelik salincaktan inme zamani.. En azindan ayaklarimi yere surterek durmam gerekiyor.. Icimdeki bu garip hissi dinlersem uyuyamayacagim..

Ayaklarimi yere surtuyorum ve salincak yavasliyor...

Eda-Markelo

Geri Cekil

2005-08-02T03:45:00.000-07:00

caption

Belki de oyundan daha fazlasi onun istedigi..Kimbilir..

Bir Gun Daha Gecti

2005-08-01T22:50:00.000-07:00

Bir gun daha gecti burda.. Sabah insanlar karavanlarinda uyurlarken uyandik ve kampin muduru ve calisanlariyla kamp turu attik.. Gorduklerim gecen senekilerden hic de farkli degildi yine, ayni karavanlar, ayni camasir odalari, ayni umutsuz bakislarla karavanlarinin pencerelerinden bize bakan insanlar... Belki umutsuzluk o bakislarin adi belki de ozenti.. Kimbilir.. Sanirim bu seneye gore tek iyi olan sey bazi ailelerin kabul almis olmalari ve gercek evlere ve gercek islere ve daha da onemlisi gercek bir hayata kavusmus olmalari.. Gerisi ise hala burda... Hepsi defalarca devletten reddedilmis fakat hala umutla bekliyorlar.. umut ise ekmekleri olamiyor gorunuse gore.. Ekmeklerini devletin kendilerine verdikleri haftalik 30 euroyla sagliyorlar..

Bugun irak` dan gelen koskoca mavi gozleri upuzun saclari olan ufacik bir kizla tanistim.. Turkce olarak ismimi sordu bana.. Turkceyi kampta yasayan turk arkadaslarindan ogrenmis.. Ben hala hayranlikla ona bakarken beni sacmasapan bi hale sokacak cumleyi kurdu mavi gozlerini koca koca acarak: "' ben senin yerinde olsam boyle ir yere asla gelmezdim, tamam muzik ogrenmek icin, film ogrenmek icin gelirdim ama boyle gelmezdim boyle bir yere... '" dedi...
Hani bazi zamanlar olur kelimeleri de bakislari da yetersiz olur ya insanin.. Iste yine oyle oldu bu sefer de.. sadece dizlerimin ustunde egilmis cimde kalakaldim masmavi koskoca gozlerine bakarak... Sanki "'ben gidemiyorum sen git bari" diyordu bana.. ve cocuk akliyla akil erdiremiyordu oyle bir yerde kendi evimi birakip da ne yapmaya geldigime...

Cimlerden kalkmis cocuklari oynanacak oyun icin susturup bir araya getirmeye calisirken Gabriella geldi her zamanki somurtan suratiyla.. Hani bazi cocuklar olur ne yaparsaniz yapin gulumsetemezsiniz ya.. Iste o da o cocuklardan.. Ama sebebi olanlardan.. Sorunu istedigi ayakkabinin alinmamasi ya da okulda ogretmeninin kizmis olmasi degil.. Bir ay once sabah uyandiginda kanser olan babasini yataginda karavanin icinde olu bulmus olmasi... ve ayni zamanda 1 hafta icinde dogum yapacak olan annesinin her gece uyuyamadigini gormek onun sorunu...
Hayat asla adil degil.. Degil boyle bir ortamda, 11 yasinda babami kaybetmek, babami su anda kaybetsem napardim bilmiyorum.. Dusunmek bile istemiyorum, ellerimi sikiyorum, gozlerim doluyor.. Olmazdi diyorum kendi kendime.. Benim babam olmez.. Benim babam hep bizimle olacak... Ben bunlari dusunurken o napiyor siz dusunun.. Kendinizi yerine koyun derdim ama diyemem cunku koyamazsiniz.. Naparsaniz yapin ne ederseniz edin beceremezsiniz biliyorum cunku ben yapamiyorum.. Insanoglunun surekli inkar ettigi bencilligim devreye giriyor ve sadece sansli oldugum icin tesekkur ediyorum bir seylere... Turkiyedeyken surekli kavga edip durdugum tartistigim annemi, babami, agabeyimi, arkadaslarimi daha da cok ozluyorum burda.. Ben ki ayriliklara, gidislere, uzun sureli kalmalara 13 yasindan beri alisik olan kisi, burada agir geliyor her sey bana.. Mesafeler bile agir geliyor.. Sinirlerim bozuluyor bazen.. Gozlerim doluyor ve oyle kaliyorum iste...

Bir adam var buralarda.. Kucuk kizlardan birinin babasi.. Aksamlari oylece cikiyor ve sigarasini iciyor sessizce.. Karsilastigimizda en icten gulumsemesiyle guluyor ve selam veriyor sonra sanki biraz once gulumseyen o degilmis gibi dalip gidiyor uzaklara.. Kimbilir neler dusunuyor.. Ya da neler planliyor.. Belki de son zamanlarda buralarda epey populer olan '"ulkeme gonderilip oralarda olecegime buralarda olurum ve gururumla olurum'" diye dusunuyor.. Bunu da bugun duydum.. Gecen ay azerbaycanli ailelerden birinin babasi intihar etmis.. ve 7 senedir kabul alamamalarina ragmen bu olayla kabul edilmisler.. Insanlarin bir seyler icin canlarini mi feda etmeleri gerekiyor ben de bilmiyorum.. Ama sanirim "'baska secenegi kalmamak'" bu olmali...

Yuzlerce hikaye var koskoca kampta.. Ve ben her gun sadece 2-3 tanesini duyabiliyorum.. Yasamadigim halde hepsi omuzlarima biniyor ve geceleri rahat uyuyamiyorum.. Sanki butun o yasadigim rahat hayat da kafama taktigim, kendimi yiprattigim seyler rahatsiz ediyor beni ama bu sefer farkli acilardan rahatsiz ediyorlar.. '" bir bize bak bir de su karavanlarda uyuyan insanlarin hayatlarina bak"' diyorlar bana.. Ben de tipki o masmavi koskoca gozleri olan irakli kiz karsisinda kaldigim gibi kaliyorum onlarin karsisinda.. Ve yine susuyorum.. Yine kelimelerim yetmiyor.. Kelimeleri kendimi korumak icin kullanmayi cok iyi becersem de bu sefer ne dusunce hizim ne de kelimeler yetmiyor.. Olmuyor yine...

Iste bir gun daha gecti... Etrafimda bir suru umutsuz gozlerle bakan ve gulumsemeyi bile unutmus olan insanlar vardi.. ve ben sadece kendimi onlarin yerine koymaya calisarak ordan oraya aptal gibi kosturdum.. Kafam allak bullak, dusuncelerim de, cocuklar bunun icin var sanirim.. gelip de olmadik bir anda ellerimi tutmalari, opmeleri, sacimi oksamalari iyi geliyor.. sonra onlari sevdigimi dusunup yine uzuluyorum onlar icin.. Hayatlari icin.. Sacmasapan bir kisir dongu iste...

Bir gun daha gecti iste.. Insanlar karavanlarinda yatarken odamiza cikacagiz az sonra, belki o adami yine gorurum oturmus sigarasini icerken.. Bana yine gulumseyip sonra sanki az once hic gulumsememis gibi dusuncelere dalisini gorurum.. Kimbilir... Belki de yarin sabah Gabriella nin kardesi dogmus olur...

Eda-Hollanda-Markelo

Cool

2005-08-01T10:40:00.000-07:00

caption

Janos.. Kampin en karizma çocuğu.. Bütün herkesin sevgilisi:) Geçen yaz da ordalardi.. Bu yaz da orda..

Who Says Life is Fair?

2005-07-31T23:00:00.000-07:00

Iste yine burdayim.. Kimsenin sallamadigi insanlarin unutuldugu bir yerdeyim.. Sacma geliyor belki kimilerine napiyorum buralarda ya da kendime neden eziyet ediyorum bu tur ortamlarda..
Ama hayat gazetelerden okundugunda o kadar kolay ki.. Basit bir kagit parcasinda milyonlarca basitlestirilmis gercek var.. Hani su gazetelerin sol alt koselerinde ara sayfalarda okudugumuz `100 tane multeciyi tasiyan gemi batti' ya da "multeciler siniri gecerken yakalandi' gibi haberler var ya... iste o insanlar var burda da.. her yerdeler.. garip bir sessizlik ama gurultu var.. nasil anlatirim kelimelerle bilmem ama naparsam yapayim yine de gazetelerin basitlestirme olayina donecegi kesin.. ama yapmali bir seyler, burada yasanan garip olaylari bir sekilde anlatmali.. Nerden baslasam ben de bilmiyorum aslinda... Ikinci senem burda.. Yani en son gecen sene bu zamanlar burdaydim.. Koskoca bir sene dusunun.. Neler oldu bu bir sene boyunca hayatlariniz da di mi? Benim oldu en azindan.. Her sey degisti bir senede nerdeyse.. Hayayima yeni insanlar girdi,cikti ya da kimbilir yeni neler aldim ya da neler yasadim.. gunluk tutsaydim ordan bakar anlatirdim ve sayfalar dolusu ani olurdu muhtemelen.. tek ben degil herkesin oyle olurdu.. 365 koskoca gun... iste buradaki insanlarin bizden en buyuk farki o 365 gunu dolduracak seyleri olmamasi ya da soyle diyelim '"bizim kadar anlatacak seyleri olmamasi".. ucafik bir ortamda her sey ayni.. bazilari gidiyor bazilari geliyor.. oyle bir rutin iste.. ufacik yerde oturup kaliyorsunuz oyle ve devletten gelecek aptal bir onay kagidini bekliyorsunuz.. ne kadar sacma di mi?

Bilgisayar odasi kapaniyor.. Insanlari cikartip odayi kilitlemem gerekiyor.. Her aksam 22-23 arasi bize ayrildi burasi yani biz calisanlara, sadece 1 haftadir goremedigimiz sevdiklerimize geri donecek olmamiza ragmen arada yazmak onlara haber vermek icin ayrildi bu oda bize... ama biz nasilsa 4 hafta sonunda onlarin yaninda olacagiz ve yuzlerine soyleyebielcegiz her seyi.. ne de olsa bize ait bir ev ve pasaportumuz var... ne kadar da sansliyiz di mi????

Yine O Park

2005-07-30T06:54:00.000-07:00

caption

Park...